Na de uitvaart.......komt de rouw....

Gepubliceerd op 1 augustus 2022 om 09:00

Als wij een uitvaart hebben verzorgd komen we na twee of drie weken nogmaals langs bij de nabestaande(n). Samen met hen bespreken we dan de gang van zaken rondom de begeleiding en de uitvaart van hun dierbare. Sommigen vertellen hoe ze zich nu voelen, anderen weten nog steeds niet óf ze iets voelen en hoe dat dan moet. Ze zijn een beetje uit het veld geslagen en weten vaak niet hoe ze met hun gevoelens moeten omgaan. “Nou begint het pas,” zeggen ze dan. En dat klopt natuurlijk ook. Ze moeten weer hun eigen weg vinden. Sommige dingen moeten ze opnieuw leren, bijvoorbeeld koken voor zichzelf, een wasmachine aanzetten, een spijker in de muur slaan of tuinieren. Alle dingen die eerst samen werden gedaan, komen nu neer op de schouders van de nabestaande(n).
“En hoelang duurt dat rouwen?” wordt weleens aan ons gevraagd. Wij hebben daar geen antwoord op, want wij kunnen niet voelen wat een nabestaande voelt. We kunnen ons wel inleven in hun gevoelens, maar hoe ze die gevoelens ervaren is echt voor iedereen verschillend. We wijzen hen wel altijd op de hulp van instanties, zoals een begeleider voor hulp met de papieren afwikkeling of een rouwcoach of rouwbegeleiding bijvoorbeeld door deelname aan een Rouwcafé in hun buurt. Echter, dit zijn allemaal aspecten en stappen waar men naar toe moet groeien.
Voor rouw staat geen tijd, maar het is ontzettend moeilijk. De ene dag gaat het wat beter dan de andere. En er komen ook weken, waarin je denkt: “Het gaat best goed met me.” En dan ineens kan de moed je weer helemaal in de schoenen zinken. Allemaal logisch en verklaarbaar. En toch wil je dat je weer “gewoon” kunt meedraaien met de mensen om je heen. Dat kan ook en dat mag ook, maar je moet er rekening mee houden dat het niet altijd meteen lukt. Gun jezelf tijd voor je verdriet of voor het “iets niet kunnen.” Laat het maar gebeuren en laat het over je heen komen. In het volgende gedicht van Ilone Krukkert wordt dit alles mooi uitgelegd:

Iedereen heeft zijn eigen verdriet,
maar wil het eigenlijk niet voelen.
Daarom doen we ons vaak beter voor
en zeggen wat anders dan we eigenlijk bedoelen.
Dan is het makkelijker te dragen, te verkroppen.
We doen het allemaal weleens
ons verdriet en ons leed, achter een glimlach verstoppen.
We hoeven dan niks van ons verdriet uit te leggen...
houden het voor onszelf
in plaats van het eerlijk tegen een ander te zeggen.


Als we na zo’n nazorggesprek naar huis gaan, wensen wij de nabestaande(n) altijd veel veerkracht voor de toekomst. Die veerkracht zit in je en laat je gerust meeveren met je gevoelens. Verstop ze niet maar kom ervoor uit. Dat maakt het voor de mensen om je heen ook gemakkelijker om ermee om te gaan door hen te laten weten hoe jij je voelt. Rouwen doe je niet alleen, maar dat doe je samen.
En ja, rouwen is echt hard werken, terug naar de bron waarvan je komt.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.